(exposure)

De titel van dit project slaat zowel op de lange belichtingstijd waarmee de foto’s zijn gemaakt, als ook op het fenomeen exposure therapie. Dit is een (behandel)methode die uitgaat van de gedachte dat spanningen, angsten en fobieën afnemen of beheersbaar worden als de betreffende persoon langdurig wordt blootgesteld aan zijn of haar angst(beeld)en. Mijn angst voor haaien, ook wel selachofobie genoemd, heb ik al zo lang als ik me kan herinneren. Opmerkelijk én knap lastig, daar ik als kind ook al een grote liefde voor zwemmen ontwikkelde, met een voorliefde voor zwemmen met het hoofd onder water. Bij elke zwempartij, of het nu in natuurwater was of in een zwembad, dreef mijn ‘ingebeelde haai’ mij uiteindelijk altijd weer het water uit. Ook bezorgde me elke foto en elk filmbeeld van een haai nachtmerries. Deze angst fascineerde me en ik besloot hem te onderzoeken, d.w.z. datgene wat ik altijd vermeed het hoofd te bieden. Uren en dagen achtereen stelde ik mij bloot aan dat wat ik nooit durfde te zien. Zelfkwelling kan men het noemen, maar veilig met dubbelglas (laptop, cameralens) tussen haai en mij, raakte ik vertrouwd met mijn angstbeeld. Ik maakte het me eigen, i.p.v. dat het mij beheerste. Resultaat: de ontdekking van een grens waarop de angst verdwijnt en verandert in vorm en kleur. Nachtmerrie wordt droom. Dreiging wordt rust.

Of die ingebeelde haai van mij ooit verdwijnt is de vraag. Er zal in waterduister en -diepte voor mij waarschijnlijk altijd een vermoeden van zijn wachtende aanwezigheid voelbaar blijven. Maar ik heb hem beter leren kennen. Dat heeft de weg vrijgemaakt om in hem en in mijn eigen angst ook schoonheid te ervaren.